ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ | Artist Statement

(X)

Είμαι εικαστκός που δουλεύει με μεταλλογραφία, μια τεχνική ζωγραφικής με γραφίδες από μέταλλο, μαζί με ζωγραφισμένες και επιχρυσωμένες λεπτομέρεις οι οποίες θέτουν στο επίκεντρο το ανθρώπινο σώμα. Στο κέντρο της δουλειάς μου είναι το δικό μου σώμα--το μαύρο σώμα--που χρησιμοποιώ τόσο ως αρχέτυπο όσο και ως τεχνούργημα σε έναν κόσμο που σταδιακά μυθολογώ: χαρακτήρα προς χαρακτήρα, μέλος το μέλος, γραμμή τη γραμμή.

Ο τόπος όπου ο μύθος και η πραγματικότητα τέμνονται είναι όπου αναρωτιέμαι το πώς τα μαρμάρινα γλυπτά έγιναν ένα σύμβολο μιας εικαστικής, πνευματικής και σωματικής αλήθειας και το πώς ο ευρωπαϊκός κανόνας κάνει εξαίρεση για το σώμα μου.

Δημιουργώ αυτο-αναπαραστάσεις που είναι εγγενώς αντίθετες σε αυτόν τον κανόνα, ενώς μιλάω τν εικαστική και λογοτεχνική του γλώσσα. Η τεχνική μου ζωγραφικής μοιάζει να γράφω ένα βιβλίο, γιατί ξεκινάω πάντα με τον Λόγο και τον ιχνηλατώ πίσω στην Εικόνα. Τα πόδια είναι φωνήεντα, τα δάχτυλα σύμφωνα, ένα πρόσωπο μια πρόταση. Στον μυθολογικό μου κόσμο είμαι απαλός όχι τραχύς, ήρεμος όχι χαοτικός, ιστορία όχι μυθιστορία.

Αποθετώντας μόνιμη γραμμή πάνω σε μόνιμη γραμμή, οι χαρακτήρες μου αναδύονται σιγά-σιγά μέσ’ από το μαρμαρόλευκο φόντο για να δημιουργήσω μια ιστορική αλήθεια που βάσιζεται κυρίως στις ενσαρκωμένες εμπειρίες μαύρων και κουήρ ανθρώπων. Αυτές οι ασημένιες και χρυσές αυτο-εμφανίσεις μού δίνουν μια αρχαία και ταυτόχρονα σύγχρονη αίσθηση του ανήκειν.

I am a draughtsman working in metapoint, a drawing technique using metals such as silver and gold, combined with painted and gilded moments that center the human figure. At the core of my work is the Black body–my own body–which I simultaneously use as archetype and artefact in a world I am gradually mythologizing, character by character, limb by limb, line by line.

The place where myth and reality blur is where I ask how marble sculptures became symbols of a visual, intellectual, and bodily truth, and how the European canon makes my body the exception.

I create self-representations that are inherently against this canon, while using the canon's visual and literary language. My drawing process feels like I am writing a book, as I often start from the Word and trace it back to the Image. Legs are vowels, fingers are consonants, a face is a sentence. In my mythological world I am soft not rugged, calm not chaotic, history not fiction.

As I lay permanent line on top of permanent line, my characters slowly emerge from the marble-bright background to create a historical truth built primarily upon Black and queer embodied experiences. These silver and gold self-apparitions, based on ancient and new forms, proove that my existence is atemporal.